Dutch OCR — Image to Text & PDF

$2
Maar de muzikanten; zy hebben met betrekking tot hun kunstvak zich
dezelfde onhoffelijkheid aangewend, die mijn neef NURKS was aangebo-
ren, en ik heb jongelieden ontmoet, uit de beschaafdste kringen, every
inch gentlemen, die op dit punt volstrekt onverdragelijk waren.
Ik geloof dat ik maar niet meer op miju neef moet terugkomen.
Als ik het indenk, weet ik naauwelijks van waar my de vermetel-
heid is aangewaaid om hem u voor te stellen. Ik vertel u nu maar
niet, hoe wy in het Wapen van Amsterdamı aan de table d'hote diueer-
den. Hoe hy halfluid fluisterde over de économie van een paar een-
voudigen, die, tegen't reglement van den kastelein aan, een halve
fleach voor hun beide bestelden, en daarna dreigden zich een indiges-
tie te eten aan den bouilli die na de soep werd rondgedien, in de
stellige overtuiging dat er geen ander vleesch komen zou. Hoe zijne
blikken later den arm verlamden van een deftig heer met gepoeierd
hoofd, die een taaie kip met een bot mes, natuurlijk niet heel handig,
voorsneed. Hoe hy een juffertjen, die nog niet veel van de wareld
gezien had, cu vlak tegenover hem gezeten was, tusschenbeiden zoo iro-
nisch aanzag, dat zy eerst in't denkbeeld geraakte dat zy onbehoorlijk
veel at, en derhalve begon voor alles te bedanken; en vervolgens in de
stellige overtuiging kwam dat zy gemorst moest hebben, en al haar best
deed on een louk in den spiegel te krijgen, oni te weten te komen waar
't zat. Iloe ik, toen wij na den eten de Ilertenbaan nog eens om-
wandelden, in duizend augsten leefde, dat hy een streek net den pa-
rapluie zou krijgen van een of ander der met blaauwe jassen geadoni-
seerde ambachtslieden, die met beminnelijke, beminnende en beminde
dienstmeiden aan den arm(uitgedoscht met zwartzijden hoeden en brui-
ne gepalmde omslagdoeken) met groote stappen voortschreden, op wel-
ker heeren toilet hy niet nalaten kon de namen van twijfelaar, heel
stuk laken, kuitenlekker, en sleepjurk toe te passen.
Na al dergelijke jammeren kregen wy den goeden, besten, liefdekwee-
kenden en vriendhoudenden ROBERTUS NURKS aan de Bel in de diligen-
ce. Nog even stak hy het hoofd uit het portier om ons toe te roepen,
» Niet veel zaaks!'t welk het reisgezelschap, op goode gronden, op zich
toe kon passen. Daar reed hy heen. Wy wandelden te zamen nog even de
poort uit; want ik noem het hek met alle haarlemmers, die de poort ge-
kend hebben, nog altijd met dien naam. En toen wy, over het lilazepa-
dersveld beenblikkende, de zon zagen, die bloedrood ouderging, en hare
schoone tint mededeelde aan de witte schuimige wolkjens, die als dunne
sluiertjens door de lucht dreven, durfde ik BOERHAVE een mooien maan-
lag voorspellen, en vergat hy, in't vooruitzicht van de bloeiende Aris-
tolochia Clematitis en de levende Boomslak, spoedig geheel en al den be-
minnelijken bloedverwant, waarmee ik hem had in kennis gebracht.
1839.
Digizod by sy Google